© Hepatotansplant Bruxelles-Brussel et UCL Saint-Luc, UTRAGENDO, 2012

 Vestibulum | Sed vulputate

Feest 2015 - HEEL ERG BEDANKT VAN PROFESSOR LERUT


Boven de wolken tussen Seoul en San Francisco, beneden Honolulu (?),  11 november 2015


Aan Christian GOHY, voorzitter  Hepatotransplant,

Aan de leden van de RvB van HEPATOTRANSPLANT

                   Aan alle levergetransplanteerde patiënten

en hun amilieleden



Beste Christian, Beste bestuursleden

Beste patiënten, Beste vrienden,


Ik schrijf dit bericht terwijl ik me ergens boven de wolken tussen Seoul en San Francisco bevind… een lange vlucht van 10 uren, genoeg tijd dus om eindelijk terug te komen op dat prachtige feest dat u organiseerde ter gelegenheid van de 30ste verjaardag van de vereniging van levergetransplanteerde patiënten en tegelijk ter gelegenheid van mijn emeritaat dat binnen enkele maanden begint.  In feite hebben de voorbereiding van deze « levertransplantatie »-toer rond de wereld en het vele adminis-tratieve werk in het ziekenhuis en aan de faculteit het mij nog niet mogelijk gemaakt om u  vroeger te bedanken voor dat hartverwarmende evenement. Ik weet wel dat Bea u reeds een bedankings-brief heeft gestuurd  (Francis Beaugnée heeft me dat verteld bij zijn controlebiopsie … ja  Bea weet geheimen goed te verbergen…), maar ik grijp deze vlucht aan om het ook persoonlijk te doen. De man moet vaak de vrouw volgen, niet waar?

Geen beeper dus, geen telefoon, geen onverwachte vergaderingen… maar tijd voor reflectie en voor een blik achteruit. Per slot van rekening verlaat ik juist Azië, waar men enorm hard werkt, maar waar de cultuur ook verplicht tot reflectie…

Onnodig te zeggen dat de verrassing van zaterdag 17 oktober er één van formaat was, ik wist pas op het allerlaatste moment dat er « iets » was… reden waarom ik mijzelf « onvoorbereid » had voorbe-reid door op het laatste ogenblik een kleine powerpointpresentatie in elkaar te steken als antwoord op uw mooie redevoering, in twee talen dan nog ! Nog meer hartverwarmend dan het prachtige ge-schenk dat ons werd aangeboden, waren de veelvuldige getuigenissen en blijken van sympathie en waardering, niet enkel ten aanzien van mij, maar vooral ook ten aanzien van mijn echtgenote, Bea, en mijn kinderen, blijken die uitgedrukt werden tijdens korte persoonlijke ontmoetingen na de mani-festatie en tijdens het diner, alsook schriftelijk meegedeeld werden in het prachtige « gouden boek ».  Een souvenir dat niet mag verloren gaan!  Wij hebben het ook zeer gewaardeerd dat Francine geëerd werd.  Zonder enige twijfel verdiend, want een belangrijk « stukje » van de puzzel die gedurende de afgelopen 25 jaar op poten werd gezet. In één woord, een grote MERCI uit het diepste van ons hart, dat van mij, van Bea en van de kinderen!

Zoals ik aan het begin van deze brief schreef, bieden lange vluchen mij vaak de gelegenheid om in alle rust na te denken.. waarover, over wie en hoe ?















EERST EEN REFLECTIE OVER HET VERLEDEN. Gedurende veertig jaren (wel ja !) heb ik mij dag en nacht ingezet voor een geneeskunde die de bijzonderheid vertoont om chirurgie en interne genees-kunde te combineren – hetgeen zeldzaam geworden is, verlaten is en zelfs veroordeeld als afwijkend door sommigen, inbegrepen de jongeren –. In die combinatie heb ik, samen met mijn excellente ! directe medewerkers, er altijd naar gezocht om de principes van de « oude geneeskunde volgens Hippocrates en Avicenna » (het verleden) en de moderne geneeskunde (de toekomst is vandaag, is de slogan van één van de grote consulentenbureaus op wereldniveau, Deloitte) maximaal te integre-ren. Dit concept heeft zich geconcretiseerd in de ontwikkeling van een “globale aanpak” van de  pa-tiënt. Een zodanige globale aanpak houdt in dat de medische en paramedische transplantatieteams niet alleen het belang van de patiënt maar ook dat van zijn familie voor ogen moeten houden, zowel wat het fysieke als wat het psychische aspect betreft. Dit komt uiteindelijk met niets anders overeen dan met het fameuze “Ying en yang’” van de Aziaten! Deze globale aanpak maakt het, om succesvol te zijn, noodzakelijk om de “4P” van de « ideale geneeskunde » toe te passen en te verbinden. De P van predictief (de beslissing om te transplanteren moet op het goede moment genomen worden), de P van (ge)personaliseerd (elke patiënt en zijn familie heeft voordeel bij een individuele benadering), de P van participatief (elke patiënt en zijn familie wordt geresponsabili-seerd) en ten slotte de P van preventief (de strategie van minimalisering van de immunosuppressie  – nog altijd niet aanvaard door een meerderheid van collega’s vanwege een gebrek aan kennis en vooral een gebrek aan erva-ring op dit domein, maar zij zouden zich hierbij moeten aansluiten.


DAN EEN REFLECTIE OVER DE TOEKOMST. Bestaat er een toekomst voor een emeritus hoogleraar, of wordt de emeritus in zijn professionele milieu gediscrimineerd? Onze (Belgische) maatschappij functioneert volgens regels, soms hele goeie, soms minder goeie… die van het emeritaat is er één van!  Eens de « noodlottige » leeftijd (van 65 jaar) bereikt, wordt men als « overbodig » beschouwd, « nutteloos »…, hetgeen bovenal spijtig is in een zo veeleisend domein als de geneeskunde. Juist in het domein van de transplantatiegeneeskunde speelt ervaring een fundamentele rol… Zonder ervaring (is er) niet veel vooruitgang… Murray, Najarian, Calne, Van Rood en andere Starzl’s hebben het doorheen de tijd bewezen. Het komt er dus op aan zich op een andere manier « nuttig » te maken. Op dit moment werk ik discreet (zelfs in Seoul en San Francisco, dat zijn de “après-skis” van de meetings, lessen en congressen!) aan de versterking van het levertransplantatieteam van de UCL. Die versterking zou zich idealiter moeten voordoen in de voortzetting van wat gedurende de voorbije kwarteeuw werd opgebouwd. Dat zal niet gemakkelijk zijn, maar ik vertrouw er op dat we er geraken…  Vervolgens zal het aan de jongeren zijn om de fakkel over te nemen en voort te bouwen op wat er op dit moment bestaat. Achter de coulissen zal ik blijven toekijken of het « uitgewerkte systeem », dat door jullie allen en door de verwijzende geneesheren zo wordt gewaardeerd, kan overleven, respectievelijk verbeterd worden, ik hoop het van harte! Indien niet… in alle ernst, dan is het een dood spoor…

Nogmaals, HEEL ERG BEDANKT voor die prachtige, onvergetelijke, voldoening gevende en bovenal aangrijpende 17de oktober 2015!

Ook gelukwensen voor al wat u in het verleden gedaan heb als patiëntenvereniging, dat is de beste garantie voor een gezonde toekomst van HEPATOTRANSPLANT!


Zoals ik u na het feest reeds heb aangekondigd, zal ik opnieuw een voordracht geven, met de titel “verbeterd Nivelles” op zaterdag 16 januari 2016 in het auditorium Beaudouin/Boudewijn. Deze verbeterde herneming zal het diegenen die (vorige keer) niet konden komen of die alles niet goed konden zien de mogelijkheid bieden om de « schade » in te halen!

Ik stel ook voor om alle GROTE VOORDRACHTEN HEPATOTRANSPLANT, gegeven sinds het jaar 2000, op een CD te zetten in PDF kleur !


In alle vriendschap,  

[Prof (bijna op emeritaat)] Jan LERUT







REMERCIEMENTS DU PROFESSEUR LERUT